ก่อน พ.ศ. 2465 บ้านหัวฝายยังไม่มีวัด หากจะทำบุญต้องออกจากหมู่บ้านไปทำบุญที่วัดอื่นซึ่งมีระยะทางไกลยากต่อการเดินทาง ผู้เฒ่าผู้แก่หลายท่าน อาทิเช่น พ่อหลวงเกตุ เชื้อเจ็ดตน, พ่อปี่เปา กฤตสัมพันธ์, พ่อยี่ ตุงคบุรี, พ่อหลวง ตุงคบุรี, พ่อหงส์ ใส่แก้ว, พ่อคำ ชัยศิลปิน, พ่อนวล
นันทคีรี, พ่อปั้ง มะลิกุล และพ่อใจ สิทธิบุญมา ได้ปรึกษาหารือกันเรื่องการสร้างวัดเพื่อสะดวกแก่การทำบุญ ในวันรุ่งขึ้นจึงขอแรงชาวบ้านไปช่วยแผ้วถางป่าตรงเนินเขาท้ายหมู่บ้านหัวฝายได้เนื้อที่ประมาณ 6 ไร่ ชาวบ้านได้ร่วมใจกันบริจาคทรัพย์และลงแรงจัดสร้างถาวรวัตถุ เมื่อสร้างเสร็จได้ นิมนต์พระจากวัดสันมะนะมาอยู่จำพรรษา พระครูอุตตมะปัญญาเจ้าคณะตำบลป่าอ้อ ได้ส่งพระแฮด ปัญญาใส มาเป็นรักษาการแทนเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2465 เรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดหัวฝาย เพราะสถานที่ตั้งของวัดในตอนนั้นตั้งอยู่เหนือฝาย จนได้ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2469
ต่อมาราว พ.ศ. 2470 คณะกรรมการชุดเดิมเห็นว่ารอบบริเวณป่ารกทึบ เมื่อฤดูแล้งมักเกิดไฟป่า ลุกลามเข้าถึงบริเวณวัดเสมอ อีกทั้งยังหาน้ำใช้น้ำกินยาก คณะกรรมการจึงได้หารือกับพ่อเลี้ยงส่างตี๊ แม่เลี้ยงจองมน ซึ่งมีที่ดินในหมู่บ้านเป็นจำนวนมากเพื่อขอบริจาคที่ดินสร้างวัดใหม่ท่านทั้งสองไม่ขัดข้องได้บริจาคที่ดินเนื้อ ที่จำนวน 8 ไร่ คณะกรรมการและชาวบ้านจึงได้ร่วมใจกันสร้างวัดใหม่ในที่ตั้งปัจจุบันและตั้งชื่อใหม่ว่า "วัดศรีมิ่งแก้ว" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513
อุโบสถศิลปะล้านนาประยุกต์ เป็นอาคารสูงแบบคอนกรีตเสริมเหล็กที่นิยมสร้างในภาคกลางแต่ยังคงตกแต่งด้วยลวดลายแบบล้านนา ได้แก่ หน้าแหนบปีกนก โก่งคิ้ว ระหว่างเสามีไม้ค้ำ ฯลฯ และมีเจดีย์ฐานเดียว รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส รองรับฐานทรงกลม โดยรอบส่วนกลางองค์เจดีย์มีซุ้มจระนำ 2 ชั้น ประดับซุ้มจระนำด้วยพระพุทธรูปต่าง ๆ รองรับองค์ เหนือองค์ระฆังเป็นแนวของปล้องไฉนเรียวแหลม