wat Phrathat Doi Suthep Racha Worawihan

About

Details

Province

Chiang Mai · Mueang Chiang Mai

Website

www.tourismthailand.org/Attraction/wat-phra…

Coordinates

18.80492, 98.92210

Sources

OpenStreetMap · Wikidata

In depth · ภาษาไทย (Thai)

ประวัติ History

พ.ศ. 1912 พญากือนาได้นิมนต์พระสุมนเถระมาเผยแผ่พระพุทธศาสนายังเมืองเชียงใหม่ พระสุมนเถระได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุที่ค้นพบ ณ เมืองปางจา (บางขลัง) มาด้วยแต่พญากือนาให้พำนักที่วัดพระยืนก่อน เมื่อสร้างวัดสวนดอก เสร็จใน พ.ศ. 1914 จึงนิมนต์พระสุมนเถระมาจำพรรษาที่วัดสวนดอก พระบรมสารีริกธาตุได้แสดงปาฏิหาริย์แยกเป็น 2 องค์ จึงเชิญพระบรมสารีริกธาตุหนึ่งองค์บรรจุในพระเจดีย์วัดสวนดอก

ส่วนพระบรมสารีริกธาตุอีกองค์ พญากือนากับพระสุมนเถระได้เชิญขึ้นประดิษฐานในสัปคับบนหลังช้างมงคล อธิษฐานเสี่ยงช้างมงคลเพื่อเสี่ยงทายสถานที่ประดิษฐาน ช้างออกจากประตูหัวเวียงแล้วเดินขึ้นดอยสุเทพ ช้างหยุดอยู่ที่แห่งหนึ่ง เพื่อหนุนหยุดพัก พญากือนากับพระสุมนเถระอาราธนาไปต่อ ดอยลูกนั้นได้ชื่อว่าดอยหมากขนุน (ดอยหมากหนุน) ช้างมงคลเดินต่อจนไปถึงที่แห่งหนึ่ง เป็นที่ราบเพียงงาม พญากือนากับพระสุมนเถระคิดจะประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่นั่น แต่ช้างมงคลยังเดินต่อไป ที่นั้นได้ชื่อว่าสนามยอดดอยงาม ภายหลังเพี้ยนเป็นสามยอด (คือวัดสามยอดร้าง) พอช้างมงคลไต่ราวดอยเดินมาถึงยอดดอยสุเทพ มันก็ร้องแส่นสะเทือน 3 ครั้ง พร้อมกับทำประทักษิณ 3 รอบ แล้วคุกเข่าอยู่เหนือยอดดอย พญากือนาจึงให้เชิญพระบรมสารีริกธาตุลงจากหลังช้าง ช้างมงคลก็ล้มไป จึงโปรดเกล้าฯ ให้ขุดดินลึก 3 ศอก เอาแท่นหินใหญ่ 7 แท่น มาวางเป็นรูปหีบใหญ่ในหลุม แล้วอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุลงประดิษฐานไว้ จากนั้นถมด้วยหิน แล้วก่อพระเจดีย์สูง 5 วา ครอบบนนั้น ด้วยเหตุนี้จึงห้ามพุทธศาสนิกชนที่ไปนมัสการสวมรองเท้าใน บริเวณพระธาตุ และมิให้สตรีเข้าไปบริเวณนั้น แต่บางตำนานว่าพญากือนาเอาพระบรมสารีริกธาตุบูชาก่อน แล้วบรรจุใน พ.ศ. 1927

พ.ศ. 2081 พระเมืองเกษเกล้าโปรดฯ ให้นิมนต์พระมหาญาณมงคลโพธิ์ วัดอโศการาม (วัดรมณียาราม) เมืองลำพูน ให้สร้างเสริมพระเจดีย์ให้สูงกว่าเดิม เป็นกว้าง 12 ศอก สูง 44 ศอก พร้อมทั้งให้ช่างนำทองคำทำเป็นรูปดอกบัวทองใส่บนยอดเจดีย์ ต่อมาท้าวซายคำ โปรดฯ ให้ตีทองคำเป็นทองจังโกหุ้มองค์พระเจดีย์

พ.ศ. 2085 พระมหาญาณมงคลโพธิ์ วัดอโศการาม เมืองลำพูน สร้างพระวิหารทิศตะวันตกตะวันออกพร้อมระเบียงล้อมพระธาตุ และ พ.ศ. 2090 พระมหาญาณมงคลโพธิ์ได้สร้างขั้นได (บ้นได) นาคหลวงทั้ง 2 ข้าง เพื่อให้ประชาชนขึ้นไปสักการะได้สะดวกขึ้น อุบาสกชื่อมังคลสีลาได้สร้างพระอุโบสถ โดยมีราชครูเจ้าสวนดอกไม้เป็นประธาน

พ.ศ. 2331 พระเจ้ากาวิละ เจ้าอุปราช (เจ้าธัมมลังกา) และเจ้ารัตนะหัวเมืองแก้ว (เจ้าคำฝั้น) พร้อมกันสร้างฉัตร และยกฉัตรพระธาตุดอยสุเทพ

พ.ศ. 2348 พระเจ้ากาวิละสร้างพระวิหารทิศตะวันตกขึ้นใหม่…

ลักษณะสถาปัตยกรรม Architecture

ส่วนฐานเป็นฐานสูงสี่เหลี่ยมรองรับฐานเขียงย่อเก็จ 3 ชั้น ซึ่งรองรับบัวคว่ำบัวลูกแก้วและบัวหงาย ต่อจากนั้นจะเป็นหน้ากระดานที่รองรับบัวถลาอีกทอดหนึ่ง ส่วนกลางองค์ระฆังเป็นบัวถลา 4 ชั้น วางเรียงลดหลั่นกันไปจากบัวใหญ่ไปถึงบัวน้อยซึ่งเป็นฐานรองรับองค์ระฆัง 12 เหลี่ยม ส่วนยอดมีรัตนบัลลังก์ที่คอระฆัง ต่อจากนั้นเป็นเสาหานรองรับบัวฝาละมี รองรับปล้องไฉน 12 ปล้อง ใหญ่น้อยเรียงลดหลั่นตามลำดับเหนือปล้องไฉนเป็นปลียอด

การประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน Heritage listing

วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร ได้รับการประกาศเป็นโบราณสถานสำหรับชาติ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 0ง วันที่ 8 มีนาคม 2478 พร้อมกับวัดอีกหลายแห่งในจังหวัดเชียงใหม่

In depth · English

History

The original founding of the temple remains a legend and there are a few varied versions. The temple is said to have been founded in 1383 when the first stupa was built.[1] Over time, the temple has expanded, and been made to look more extravagant with many more holy shrines added. A road to the temple was first built in 1935.

White elephant legend History

According to legend, a monk named Sumanathera from the Sukhothai Kingdom had a dream. In this vision he was told to go to Pang Cha (Mueang Bang Khlang sub-district) and look for a relic. Sumanathera ventured to Pang Cha and found a bone. Many claim it was Gautama Buddha's shoulder bone. The relic displayed magical powers: it glowed, it was able to vanish, it could move and replicate itself. Sumanathera took the relic to King Lue Thai (Maha Thammaracha II), who ruled Sukhothai. The eager Lue Thai made offerings and hosted a ceremony when Sumanathera arrived. However, the relic displayed no abnormal characteristics, and the king, doubtful of the relic's authenticity, told Sumanathera to keep it.

King Kue Na (Dhammikaraja) of Lan Na heard of the relic and bade the monk to bring it to him. In 1368, with Lue Thai's permission, Sumanathera took the relic to what is now Lamphun, in northern Thailand. Once there, the relic broke into two pieces. The smaller piece was enshrined at Wat Suan Dok. The other piece was placed by the king on the back of a white elephant which was released into the jungle. The elephant is said to have climbed up Doi Suthep, at that time called Doi Aoy Chang (Sugar Elephant Mountain), stopped, trumpeted three times, then dropped dead. This was interpreted as an omen. King Kue Na immediately ordered the construction of a temple at the site.

The name of the Temple (Wat Phra That Doi Suthep) actually explains what the temple has. Phra entails of an honorific Buddha image, and That means a relic. Combining the two tells that there is a relic of Buddha's in the sanctity of the Wat, and in this case it's half of Buddha's shoulder bone. The location of the shoulder bone relic is to be found in the rounded portion of the Chedi right above the octagonal redented section and below the ringed section.

Visiting the temple Of interest

The wat can be reached by road from Chiang Mai. From the car park at the temple's base visitors can climb 309 steps to reach the pagodas or take a tram. It's also possible to hike up to the temple from the city following the Monk's Trail. The temple is wheelchair accessible via a funicular railway and a series of very steep ramps.

Once inside the temple grounds visitors must be appropriately dressed and must remove footwear. The original gold plated chedi is the most holy area of the temple grounds. Within the site are pagodas, statues, bells, a museum, and shrines. Aspects of the wat draw from both Buddhism and Hinduism. There is a model of the Emerald Buddha and a statue of the Hindu God Ganesh. Views of Chiang Mai can be seen on the far side of the temple.

Architecture of the site

Wat Phra That Doi Suthep is a gorgeously planned Wat with a story to tell about Buddhism. Once the Naga lined steps are surmounted (the longest Naga balustrade in Thailand), the first site one sees is the White elephant statue commemorating the story behind the Wat placement. The closest entrance to the inner ring is to the left, on the North side of the complex. The immediate view is one of the chedi towering 24 meters (79 feet). This gold plated spire is very typical of Northern Thailand chedi with its heightened redented octagonal base, ringed spire, smooth spire, and the tiered chatra at the top. The structure is greatly influenced by Sukhothai art; however, the chatra isn't a Thai influence, but rather an aspect that came from two centuries of Burmese occupation. The tiered and angular shape of the chedi is found all around Thailand is an aspect of Buddhist architecture. The tiers represent the level of heavens that one must ascend in order to achieve Nirvana as well as the hierarchy associated with a monarchy. The angular shape and sloping appearance are more related to the feeling that Thai architects wished to relate. In Threvada Buddhism, the main focus is to rid oneself of unwholesomeness, and to do that there is a focus on peace, lightness, and floating. If the chedi was just its plain shapes of an octagon and triangle, it would appear dense and static. The redented look, near parabolic slope, and golden cover of the chedi creates a feeling of weightlessness of the structure.

This same concept can be seen with the Wihans. The weightlessness for the wihans and the surround structures comes primarily from the roof aesthetic. The aesthetic that comes into play here is the toying of geometry and separating similar shapes. This particular wihan has a two tiered roof with the different sections being at different angles. The lower tier is at a flatter angle to replicate a stouter more tense look, while the next tier is at a quite steep angle that creates a more elevated and relaxed look. This separation is to represent the freedom from attachment which is the ultimate goal of Buddhism. The white stucco and incredibly ornate pediment greatly assist with…

Issues with politics and religion

Wat Phra That Doi Suthep is considered to be one of the most sacred pilgrimage spots in Thailand due to its relic as well as the influence from Chiang Mai being the center of the Lanna Kingdom back in the 14th century. In fact the wat can get 120,000 visitors per month, with the numbers being higher during holidays like Songkhan and more especially Visakha Bucha Day when local people climb the mountain and sleep on the esplanade of the temple to commemorate the birth of the Buddha. Most of these visitors are from Thailand, Singapore, China, and India and they consider themselves "pilgrim-tourist" because they pay homage to the site but also indulge on the surrounding attractions. Tourism is always going to be a huge part of the wat and because of the economics of this, political actions will always come around. This first begins with Khruba Siwichai who oversaw building the road in 1935. He was a huge part of the Buddhist culture in this region because of his great merit and dedication to the culture but also the building projects he took on. At the turn of the 20th century, the Thai Buddhist authorities were attempting to centralize and integrate the loosely conformed northern Buddhist leaders to more of a national hierarchical order. Siwichai was one of the main speakers against this and became a symbol of the religious and societal freedom of the northern culture. His spirit could be seen again in the 1980s when there was talk of a cable car being installed to the wat instead of using the road. This caused a huge debate and put into question the sanctity of the wat. Part of the Buddhist culture is the pilgrimage to wats and by introducing this device, would it take away from that aspect? The government and the locals battled long and hard over who it would truly benefit and the religious aspects, but eventually the locals rallying…

More photographs (4)

Get there

Share

Licence