Wat Phra That Doi Kham
About
Details
- Province
- Chiang Mai · Mueang Chiang Mai
- Coordinates
- 18.75944, 98.91884
- Sources
- OpenStreetMap · Wikidata
In depth · ภาษาไทย (Thai)
ประวัติ History
วัดพระธาตุดอยคำสร้างในปี พ.ศ. 1230 รัชสมัยพระนางจามเทวีกษัตริย์แห่งหริภุญชัย โดยพระโอรสทั้ง 2 เป็นผู้สร้าง ประกอบด้วยเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า ศาลาการเปรียญกุฏิสงฆ์ และพระพุทธรูปปูนปั้น เดิมชื่อวัดสุวรรณบรรพต แต่ชาวบ้านเรียกว่า "วัดดอยคำ"
พ.ศ. 2509 ขณะนั้นวัดดอยคำเป็นวัดร้าง ต่อมากรุแตกชาวบ้านพบโบราณวัตถุหลายชิ้น เช่น พระรอดหลวง พระหินทรายปิดทององค์ใหญ่ พระสามหมอ (เนื้อดิน) ซึ่งนำมาประดิษฐานไว้ ณ วัดพระธาตุดอยคำ พระธาตุดอยคำนอกจากจะเป็นที่สักการบูชาของคนท้องถิ่นแล้ว ยังเป็นสัญลักษณ์อีกแห่งหนึ่งของการบินไทยที่ใช้กำหนดพื้นที่ทางสายตา ก่อนที่จะนำเครื่องบินลงจอดที่สนามบินเชียงใหม่
ประจำทุกปี โดยยึดถือเอาวันแรม 7 ค่ำ 8 ค่ำ หลังวันวิสาขบูชาทุกปี เป็นวันสรงน้ำพระธาตุ ซึ่งถือว่าเป็นวันถวายพระเพลิงพระพุทธศรีระของ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า (หลังเสด็จดับขันธปรินิพพานได้ 8 วัน) ถือเป็นวันสำคัญในพระพุทธศาสนาวันหนึ่ง ตรงกับวันแรม 8 ค่ำ เดือนวิสาขะ (เดือน 6 ของไทย) ทางวัดพระธาตุดอยคำ จึงยึดถือเอาวันนี้จัดงาน และพิธีสรงน้ำเพื่อรำลึกนึกถึง พุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุณ ที่ท่านได้สร้างเผยแพร่พระพุทธศาสนาเอาไว้ครับ
ตำนาน History
เทือกเขาถนนธงชัย ด้านทิศตะวันตกบนเทือกเขาเหล่านั้นจะเป็นที่ประดิษฐานขององค์พระเจดีย์สำคัญและเก่าแก่ คู่บ้านคู่เมืองเชียงใหม่ถึง 2 องค์พระเจดีย์ แต่ละแห่งถูกสถาปนาขึ้นโดยพระมหากษัตริย์ในสมัยหริภุญชัยและล้านนาตามลำดับ หนึ่งในนั้นคือพระธาตุดอยคำ อยู่บนยอดเขาเล็กๆ ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของตัวเมืองเชียงใหม่ เรียกว่า “พระธาตุดอยคำ” เคยเป็นที่อยู่อาศัยของยักษ์สองผัวเมีย ชื่อ จิคำและตาเขียวมาก่อน ซึ่งต่อมาชาวบ้านได้เรียกยักษ์ทั้งสองนี้ว่า “ปู่แสะย่าแสะ” ปู่แสะย่าแสะมีลูก 1 คน ชื่อว่า “สุเทวฤๅษี” เหตุที่ได้ชื่อว่าดอยคำ เนื่องจากศุภนิมิตที่ยักษ์ทั้งสองได้รับพระเกศาธาตุจากพระพุทธเจ้า เกิดฝนตกหนักหลายวัน ทำให้น้ำฝนเซาะและพัดพาแร่ทองคำบนไหล่เขา และลำห้วยไหลลงสู่ปากถ้ำเป็นจำนวนมาก จึงเรียกภูเขาลูกนี้ว่า “ดอยคำ”
จากตำนานหลายฉบับได้กล่าวว่า เทวดาได้นำพระเกศาธาตุที่พระพุทธเจ้าได้ประทานแก่ปู่แสะและย่าแสะ นำขึ้นมาฝังและก่อสถูปไว้บนดอยแห่งนี้ และต่อมาในปี พ.ศ. 1230 เจ้ามหันตยศและเจ้าอนันตยศ สองพระโอรสแฝดของพระนางจามเทวีแห่งหริภุญชัยได้ขึ้นมาก่อเจดีย์ครอบพระสถูปเกศานั้นไว้
In depth · English
Name
The name 'Doi Kham' originates from an auspicious omen that occurred after the two giants received the holy hair relic from the Lord Buddha. Following this, it rained heavily for many days. The rainwater eroded and washed gold minerals from the mountainside and streams, carrying them in large quantities down to the mouth of a cave. For this reason, this mountain came to be called 'Doi Kham,' meaning 'Mountain of Gold'.
History
According to temple chronicles and local histories, Wat Phra That Doi Kham was founded in the year 1230 of the Buddhist Era (687 AD) during the Hariphunchai Kingdom period. It was established by two sons of Queen Camadevi, the first ruler of Hariphunchai (modern-day Lamphun). The primary purpose of its founding was to enshrine a sacred hair relic of the Gautama Buddha, which had been presented to the local Lawa people.
For centuries, the temple fell into disrepair and was largely abandoned. Its modern revitalization began in 1966 when, after heavy rains, the ancient chedi collapsed. This event led to the discovery of a treasure trove of historical artifacts within the stupa, including various Buddha images such as Phra Rod Luang and Phra Sam Hom. The discovery spurred a community-led restoration effort, re-establishing Wat Phra That Doi Kham as a major center for Buddhist worship.
The annual bathing ceremony of the Buddha relics is held on the 7th and 8th waning days following Visakha Bucha Day. This occasion is believed to commemorate the cremation of the Buddha’s remains, which, according to tradition, took place eight days after his Parinirvana. The event is considered a significant day in Buddhism and usually falls on the 8th waning moon of the month of Visakha (the sixth month in the Thai lunar calendar). At Wat Phra That Doi Kham, this day is observed with a ceremonial bathing of the relics to honor and reflect upon the virtues of the Buddha (Buddha-khun), his teachings (Dhamma-khun), and the monastic community (Sangha-khun), as a tribute to their role in spreading the Buddhist faith.
The temple is home to a 19-metre-tall statue of Thao Wessuwan, which is claimed to be the largest of its kind in the world. During the installation process in August 2024, the project faced significant public criticism and opposition from residents of Chiang Mai and social media users. Concerns centered on the statue’s scale and its potential impact on the temple’s historic and religious character. The construction was reported to cost approximately 17 million baht, excluding the cost of gold plating.
Legends History
The most prominent legend associated with Doi Kham mountain is that of the giants (yaksha) Pu Sae and Ya Sae (Grandfather Sae and Grandmother Sae), who are believed to be the original inhabitants and guardians of the area. The legend states that they were once cannibalistic but were converted to Buddhism after an encounter with the Gautama Buddha during his travels.
The Buddha taught them the Five Precepts, and they renounced their former ways. In return for their protection of the faith and the local people, they requested permission to be allowed a buffalo sacrifice once a year. This legend forms the basis of the annual "Liang Phi Pu Sae Ya Sae" (เลี้ยงผีปู่แสะย่าแสะ) ceremony, a unique shamanistic ritual still practiced by the local community to honor these guardian spirits. A shrine dedicated to the giants stands at the foot of the hill. Their son is said to have become the revered hermit Sudeva, who later played a role in the founding of Lamphun and whose name is lent to the nearby Doi Suthep mountain.
More photographs (4)
