ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ นามว่า วัดเชียงยืน
ตำนานพงศาวดารโยนก นามว่า วัดฑีฆชีวะวัสสาราม
ตำนานชินกาลมาลีปกรณ์ นามว่า วัดฑีฆายวิสาราม หรือฑีฆาชีวิตสาราม
ในปีพ.ศ. 1836 – 2101 สมัยราชวงศ์มังราย วัดเชียงยืนเป็นพระอารามหลวงนามมงคลมีฐานะเป็นเดชเมืองเชียงใหม่ เพราะสร้างขึ้นในลักษณะการวางผังเมืองให้สอดคล้องกับชัยภูมิและความเชื่อทางโหราศาสตร์ ซึ่งมีวัดเชียงยืนเป็นวัดมงคลนาม ประดิษฐานมงคลศักดิ์สิทธิ์คือพระสัพพัญญูเจ้าเดชเมือง หมายถึง บารมีอำนาจยิ่งใหญ่ ซึ่งเจ้าพระยามหากษัตริย์ล้านนาในอดีตจะมาทำการสักการบูชาก่อนเข้าเมืองหรือ เมื่อมีพิธีราชาภิเษก หรือทั้งก่อน – หลังออกศึกสงคราม เพื่อให้เกิดสิริมงคล
วัดนี้สร้างขึ้นในสมัยใดนั้นไม่มีปรากฏหลักฐานชัด แต่ที่มีการสันนิษฐานกันจากหลักฐานที่ปรากฏไว้ว่า ในสมัยพญามังรายมหาราช พระองค์ได้สร้างวัดคู่เมืองเชียงใหม่เป็นแห่งแรก คือ วัดเชียงมั่น หมายถึง “มั่นคง” ต่อมาสร้างวัดเชียงยืน หมายถึง “ยั่งยืน” ด้วยจะมีพระราชประสงค์ที่ว่าวัดเชียงมั่นตั้งอยู่เขตพระนครด้านใน เมื่อประตูเมืองปิดอาณาประชาราษฎร์ของพระองค์ที่อยู่นอกกำแพงเมืองจะได้ อาศัยวัดเชียงยืน เพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
วัดเชียงยืนเป็นที่ประดิษฐานพระธาตุเจดีย์ ลักษณะรูปทรงแปดเหลี่ยม ในพระธาตุเจดีย์ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ จากหลักฐานจารึกในประวัติศาสตร์โบราณคดีตำนานชินกาลบาลี ปกรณ์ กล่าวถึงรัชกาลพระเจ้าปนัดดาธิราชหรือพระเมืองแก้ว กษัตริย์ล้านนา รัชกาล ที่ 13 แห่งราชวงศ์มังรายว่า พระองค์พร้อมด้วยพระเทวีราชมารดาทรงทำการอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุบรรจุพระ สถูปเจดีย์ใหญ่ ณ วัดฑีฆชีววัสสาราม (ฑีฆายวิสาราม) ต่อมาทางวัดได้ทำการบูรณะอนุรักษ์องค์พระธาตุเจดีย์ เพื่อถวายเป็นพระราช กุศลมหามงคลในวโรกาสเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 6 รอบ 72 พรรษา ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ
วัดนี้ยังมีอุโบสถ เสาไม้ทรง 8 เหลี่ยม เป็นสถาปัตยกรรมแบบพม่าที่งดงามและสมควรที่จะอนุรํกษ์ไว้เป็นอย่างยิ่ง นับเป็นอาราม ที่อยู่คู่เมืองเชียงใหม่มายาวนาน ที่สาธุชนเคารพศรัทธาองค์พระสัพพัญญูเจ้าวัดเชียงยืนฝังรากลึกกันอย่างแน่นแฟ้น
วัดเชียงยืนตั้งอยู่ เลขที่ 160 ถ. มณีนพรัตน์ ต.ศรีภูมิ อ.เมือง จ.เชียงใหม่